Furtive Glances (Jungkook x Jin)

Ta historia składać się będzie prawdopodobnie z dwóch części (no, chyba, że wymyślę coś jeszcze). Po raz pierwszy pisałam coś o związkach męsko-męskich, więc na razie nie jestem jeszcze zbyt zadowolona z efektu. Ale może wkrótce nabiorę wprawy :) 

Ale nie ma sensu pisać więcej, zapraszam do czytania :)

Część 1

Lekcje miały zakończyć się za pięć minut – chłopak już nie mógł się doczekać.

Jungkook siedział na ławce przed szkołą i trzymał w dłoniach szkicownik i ołówek. Nie potrafił się jednak skupić na rysunku, bo cały czas myślał o osobie, która zaraz miała opuścić budynek ich szkoły.

Wreszcie usłyszał upragniony dzwonek. Gdy uczniowie zaczęli wychodzić na zewnątrz, nadal udawał, że rysuje. Tak naprawdę jednak tylko bazgrał po czystej kartce i wpatrywał się w nią, śledząc jednocześnie ludzi, którzy przechodzili tuż obok.

Wreszcie go zobaczył. Jin szedł w towarzystwie swoich kolegów – Sugi i J-Hopa. Nie zdziwił się, bo był to często spotykany widok. Ta trójka zawsze trzymała się razem, razem też wracali ze szkoły. Jungkook czekał, aż odejdą trochę dalej. Miał zamiar iść za nimi aż do domu. Robił to już wielokrotnie, bo mógł wtedy obserwować swojego hyunga.

Jin wraz ze swoją paczką byli już dostatecznie daleko, by Kookie mógł zacząć ich śledzić. Właśnie spakował szkicownik do plecaka i już miał wstawać, kiedy ktoś klepnął go, dosyć mocno, w plecy.

- Hej Kookie! Co ty tu jeszcze robisz? Nie powinieneś być już w domu? - zapytał jak zawsze radosny Jimin. Był z nim także Taehyung, który przywitał się z Junkgkookiem, ale zaraz znowu pobiegł do szkoły. Widocznie znowu czegoś zapomniał.

- Eee... tak... - jąkał się. Lekcje jego klasy skończyły się już dwie godziny temu i rzeczywiście, powinien być już dawno w domu. W porównaniu do dwójki swoich przyjaciół nie należał do drużyny baseballa ani do żadnego innego klubu. Nie powiem mu przecież, że czekałem na hyunga, bo mnie wyśmieje, pomyślał i wymyślił odpowiedź na poczekaniu. - Zostałem dłużej, żeby rysować - powiedział aż zbyt poważnie. Nie wiedział, czy zabrzmiało to wiarygodnie, dlatego serce prawie podeszło mu do gardła, kiedy Jimin uśmiechnął się do niego.

- Aha, ok – Jungkook odetchnął z ulgą widząc, że jednak niczego się nie domyślił. - Pokaż co narysowałeś! To praca na konkurs? Kookie, bierzesz w nim udział? - wypalił zaraz podekscytowany.

Jungkook wyciągnął szkicownik z torby i otwarł go na pierwszej stronie. Nie mógł pokazać mu swojego najnowszego dzieła z wiadomych przyczyn, dlatego dał mu do obejrzenia swoje stare prace. Całe szczęście, chłopak nie widział ich wcześniej.

- To nie na konkurs, nie mam zamiaru ich wysyłać – uprzedził przyjaciela.

- Jak to? Powinieneś, są świetne!

- Nie – zaprzeczył stanowczo. - To tylko moje hobby. Po prostu lubię rysować. Nie chcę, żeby inni je oglądali i oceniali.

- Popełniasz okropny błąd! Ja, Park Jimin ci to mówię. Ale jak tam chcesz. To ty będziesz tego żałować – poklepał go po ramieniu. - To co? Wracamy do domu? Kookie, co masz dzisiaj na obiad?

- Eee... nie wiem.

- Jak to nie wiesz? Wygląda na to, że chyba muszę wpaść do ciebie i to sprawdzić – powiedział z całą powagą, na jaką stać było Jimina. Wyglądało to naprawdę zabawnie. Jungkook nie miał siły mu odmówić.

- Poczekajmy tylko na Tae. Tak w ogóle, gdzie on się podział?

Jimin był częstym gościem w domu Jungkooka. Jego rodzice wyjeżdżali na spotkania za granicą i zdarzało się, że nie było ich ponad miesiąc. Zostawał wtedy w domu ze swoim starszym bratem, który z kolei rzadko był w nim obecny. Jimin nie potrafił gotować, dlatego gdy miał okazję, wpraszał się do swoich kolegów na obiad. Oni nie mieli mu tego za złe, wprost przeciwnie, często sami go zapraszali.

Tym razem chłopak został u Jungkooka dosyć krótko, bo gdy jego telefon zadzwonił, okazało się, że brat wzywa go do domu. Jimin pobiegł tam w mgnieniu oka, by dla własnego bezpieczeństwa nie dawać mu zbyt długo czekać.

Jungkook wieczorem rozmyślał o Seokjinie. Trochę żałował, że koledzy przeszkodzili mu po południu.

Tak naprawdę nie wiedział, dlaczego tak bardzo lubi starszego chłopaka. Pamiętał tylko, że gdy pierwszego dnia szkoły zobaczył go na korytarzu, jego serce zaczęło bić szybciej. Nie potrafił oderwać od niego oczu i stał jak wryty dopóki nie stracił go z pola widzenia. To był moment, który zapisał się na dobre w jego pamięci. Od tamtej pory wciąż go obserwował. Zaczął nawet częściej zaglądać do biblioteki, bo wiedział, że Kim Seokjin prawie codziennie tam przesiadywał. Jungkook brał wtedy byle jaką książkę i siadał z nią przy stoliku, by móc obserwować jak tamten czyta. Choć może i było to dziwne, chłopak czuł się wtedy szczęśliwy.

Następnego dnia w szkole Jungkook starał się nie myśleć o Jinie i próbował skupić się na sprawdzianie z matematyki. Choć po rozdaniu arkuszy początkowo nie miał żadnej nadziei, niespodziewanie poszło mu bardzo dobrze. Może przynajmniej tym razem nie będzie musiał tłumaczyć się rodzicom z kolejnej złej oceny. Szkoda, że jego przyjaciel nie miał tyle szczęścia.

- Dlaczego to musi być takie trudne? - jęczał Jimin. - Tym razem uczyłem się całą noc!

- Może to przez to. Przegrzałeś mózg – zażartował Kookie.

- Bardzo śmieszne – żachnął Jimin. Rozchmurzył się jednak, gdy dołączył do nich Taehyung. - V, a jak tobie poszło? - zapytał z nadzieją w głosie.

- Sprawdzian?

- Tak, sprawdzian. O to pytam.

- Dobrze, a co chodzi? - zapytał, jakby wyczuwał podstęp.

- Niee... - załamał się. - Nawet ty przeciwko mnie?

Tak też kolejne przerwy minęły Kookiemu na wysłuchiwaniu lamentów Jimina. Nawet nie próbował pocieszać przyjaciela, bo wiedział, że to i tak nic by nie dało. Wiedział też, że Jimin ponarzeka sobie trochę i w końcu da mu spokój.

Gdy lekcje się skończyły, V i Jimin poszli na trening. W przyszłym tygodniu mieli ważny mecz, także ostatnio trenowali prawie codziennie.

Jungkook wracał więc do domu sam. Tym razem nie czekał na Seokjina, bo dowiedział się, że jego klasa skończyła wcześniej i pewnie był on już w domu.

Szedł tą samą drogą co zwykle. Minął boisko i skierował się w stronę parku. Następnie przeszedł przez skrzyżowanie i znalazł się koło dużego hipermarketu. Wstąpił do niego na chwilę, by kupić sobie coś chłodnego do picia. Gdy wyszedł, zobaczył na zewnątrz grupkę chłopaków. Widać było, że są od niego starsi, ale mieli na sobie ten sam mundurek co on. Muszą być z mojej szkoły, pomyślał. Nie zawracałby sobie nimi więcej głowy, gdyby nie zaczepili go, gdy był już parę kroków od nich.

- Hej, ty! - krzyknął jeden z nich. Jungkook szedł dalej tym samym tempem, udając, że nie usłyszał.

- Ej, młody. Stój! - Tym razem zabrzmiało to na tyle groźnie, że momentalnie zatrzymał się i odwrócił w ich stronę.

- Patrzcie jaki śliczny chłopczyk chodzi do naszej szkoły! - powiedział ten, który zaczepił go wcześniej. Gdy Jungkook przyjrzał się im teraz, stwierdził, że kojarzy kilku z nich z widzenia, choć nie zna ich imion. - Jak się nazywasz? - spytał, uśmiechając się szyderczo.

- Jeon Jungkook – odpowiedział grzecznie, nie chcąc ich denerwować. Kiedy tamci zaczęli coś szeptać między sobą, poczuł jak blednie. Bał się, że może się to dla niego źle skończyć.

Ku jego zaskoczeniu wydawało się, że ma być inaczej.

- Jungkook, tak? Chcesz iść z nami zagrać w kosza?

Chłopak nie bardzo wiedział jak ma zareagować na to pytanie, ale za nic w świecie nie chciał z nimi nigdzie iść. Czuł, że nie mają dobrych zamiarów.

- P-przepraszam, a-ale ś-śpieszę się do domu – wyjąkał, przerażony czekając na to co miało nastąpić.

- No wiesz... odmawiać starszemu, gdy tak ładnie prosi! - zdenerwował się jeden.

- Tak nie wypada – krzyknął z oburzeniem ktoś inny.

- Patrzcie na niego! Nie zemdlej nam tu zaraz – zadrwił.

- Cisza! - krzyknął ten, z którym rozmawiał od początku. Widocznie był ich szefem. - W porządku dzieciaku. Następnym razem. – Powiedział i zaśmiał się. Inni poszli w jego ślady. - Możesz iść – dodał po chwili i pomachał ręką, odganiając go.

Nie musiał tego powtarzać dwa razy, żeby Jungkook od razu pobiegł w stronę domu. Pędził ile tchu, nie oglądając się za siebie. Nawet jeśli nie słyszał, by ktoś go gonił, nie odważył się odwrócić.

W domu padł zmęczony na łóżku, czując jak serce cały czas bije mu w nienormalnie szybkim tempie. Jungkook pragną już tylko o tym zapomnieć.

Następnego dnia, sytuacja powtórzyła się. Jimin i V poszli na trening, a Jungkook musiał wracać sam do domu. Początkowo pomyślał, że może poczeka aż jego przyjaciele skończą, ale stwierdził, że nie ma co podpadać w paranoję. Oni tylko sobie tak ze mnie żartowali, myślał. Na pewno dzisiaj ich nie spotkam. Musiałbym mieć strasznego pecha, gdyby tak się stało.

I rzeczywiście. Wkrótce okazało się, że Jungkook nie urodził się pod szczęśliwą gwiazdą. Jednak nawet nie spodziewał się, że może być aż takim pechowcem.

- O, proszę! Patrzcie chłopaki kogo my tu mamy! - ich szef pojawił się nie wiadomo skąd i zaszedł mu drogę. - Nasz mały przyjaciel Jungkook, we własnej osobie!

Po tych słowach pchnął go, jednak Jungkook nie upadł, bo kolega tamtego go złapał.

Biedny Kookie nie wiedział nawet co się dzieje. Był tak przerażony, że kolana trzęsły mu się jak galarety.

- Zostawcie mnie... proszę... - zdołał wydusić. Jego sława zabrzmiały jak skomlenie jakiegoś małego psiaka, ale to nie poruszyło agresorów.

- Nie tym razem. Ktoś musi nauczyć cię szacunku do starszych – wszyscy zaczęli śmiać się głośno, jakby doskonale się bawili.

Przerzucali go sobie z rąk do rąk, aż wreszcie jeden z nich uderzył go w twarz. Z nosa Jungkooka poleciała stróżka krwi. Pozostali poszli jego śladem i już po chwili rzucili się na niego z pięściami.

Dwójka chłopaków szła właśnie do swojego przyjaciela Namjoona, kiedy zobaczyli, że piątka ich kolegów z klasy bije jakiegoś chłopca. Jin i Suga nie przepadali za nimi, tak właściwie nikt nie przepadał. Kilka razy już prawie zostali wyrzuceni ze szkoły, ale cudem udało im się zostać. Mimo tego i tak wciąż zaczepiali wszystkich i wdawali się w bójki.

- Jin hyung , czy to przypadkiem nie ten chłopak, który zawsze nas śledzi?

- Tak, to on – powiedział, gdy oboje biegli już do napastników.

- Zostawcie go – krzyknął po chwili Jin i powstrzymał cios, jaki jeden z nich miał zadać Jungkookowi. Chłopak leżał zwinięty na ziemi i nie wyglądał za dobrze. Widać było, że krwawi. Ponadto trzymał się za brzuch, a z jego oczu płynęły łzy bólu i strachu.

Kiedy Jin wtrącił się w bójkę, chuligani rzucili się też na niego. Ale nie przejmował się sobą. Chciał ratować chłopaka.

Wtedy Suga zaczął krzyczeć coś o tym, że zadzwonił na policję i zaraz tu będą. Pewność z jaką to powiedział sprawiła, że ich szef zdecydował się uciec z mgnieniu oka. Oczywiście, reszta poszła jego śladem i już po chwili ich nie było.

Jin pochylił się nad Jungkookiem, który leżał na ziemi.

- Co z nim? - zapytał Suga.

- Jongkook? – próbował nawiązać z nim kontakt – Jongkook, słyszysz mnie? - Jednak chłopak był nieprzytomny. Na szczęście oddychał.

Jego twarz wyglądała fatalnie i była cała opuchnięta. Miał też podbite oko, rozcięty policzek, z którego płynęła krew oraz wiele zadrapań. Jin nie mógł patrzeć na pobitego Jungkooka. W tamtym monnecie przysiągł, że zemści się na tamtych sadystach.

- Suga, dzwoń po karetkę... - powiedział zdenerwowany, klęcząc nad nieprzytomnym. Yoongi wyjął komórkę i wykonał polecenie natychmiast.

- Powiedzieli, że przyjadą najszybciej jak mogą – oznajmił przyjacielowi. Również martwił się o pobitego chłopaka i był wściekły, że ktoś mógł zrobić bezbronnemu dzieciakowi coś takiego. Nie znał go prawie w ogóle. Kojarzył go z tego, że chłopak często za nimi chodził. Zauważył też, że gapił się na nich w stołówce, lub gdy mijali go na korytarzu. Czasami żartował sobie z niego wraz z Rap Monsterem, ale nigdy nie rozmawiali. Nie miał chłopakowi za złe, że ich śledzi czy patrzy się na nich, nie szkodziło mu to w żaden sposób. A dopóki mu to nie szkodziło, nie interesował się tym.

Teraz było mu jednak ogromnie żal tego nieznajomego chłopaka i bardzo chciał mu pomóc. Patrząc na Jina stwierdził jednak, że tamten chce pomóc chłopakowi jeszcze bardziej niż on. Było coś w jego wzroku, co wyrażało tak ogromną troskę i niepokój, a jednocześnie wściekłość i gniew, że wydało mu się to podejrzane.

Karetka przyjechała szybciej, niż się spodziewali. Sanitariusze zabrali Jungkooka i odjechali, a Jin z Sugą zdecydowali się pójść do szpitala i sprawdzić co z chłopakiem. Dowiedzieli się, że ma prawdopodobnie lekkie wstrząśnienie mózgu, ale już odzyskał przytomność. Nie pozwolono im się jednak z nim zobaczyć, na co oburzyli się, ale postanowili, że dziś dadzą mu odpocząć. Ucieszyli się także, gdy lekarz powiedział im, że nie ma obaw i ich kolega oprócz tego, że będzie musiał spędzić kilka dni w szpitalu, wyjdzie z tego bez szwanku.

Kiedy wychodzili ze szpitala, Suga musiał wreszcie zapytać o coś, co nie dawało mu spokoju.

- Skąd wiedziałeś, jak się nazywa?

Jin spojrzał na niego, jakby nie wiedział o co chodzi.

- Zapytałem, skąd wiedziałeś jak ten chłopak się nazywa? Nie mówiłeś nam nigdy, że go znasz.

- Nie znam go – odpowiedział lekko zmieszany.

- Czyżby?

- No dobrze – Jin zrozumiał, że nie było sensu kłamać, bo Suga i tak się tego domyśli. - Nie mówiłem wam tego, ale często spotykałem go w bibliotece. Tam też się na mnie gapił, choć próbował to ukryć... - stwierdził, przypominając sobie, jak tamten udawał, że czyta, ukradkiem wciąż na niego zerkał. - Dlatego kiedyś sprawdziłem jak wpisał się na karcie, gdy wypożyczał książkę.

- Ahaa, więc to tak – Suga wydawał się być zadowolony z odpowiedzi. - Czyli to ciebie śledził, nie nas. Myślisz, że mu się podobasz? - uśmiechnął się, udając, że to żart, choć tak naprawdę wydawało mu się, że może mieć rację.

- Podobam mu się? Daj spokój. - Jin zaśmiał się głośno. - Chociaż, dlaczego by nie? To by tłumaczyło jego zachowanie - dodał po chwili.

Suga wyczytał z jego słów więcej, niż Jin się spodziewał. Już miał w głowie plan, który niebawem miał zamiar wcielić w życie.